Nouveau Riche, opeens

5e vertelling
 
Dat weet ik zo goed als zeker, dat van die wouten bij Vinkeveen, mijn ‘coach’, zo noemen ze zich tegenwoordig, vroeger waren dat de sociale werkers, vertelde het me, later. Het schijnt dat ze mijn verhalen kunnen lezen of zo, misschien kunnen ze wel in mijn kop kijken, weet ik het! Ik heb mijn kop veel misbruikt, als je me begrijpt. Maar ik geloof niet echt dat ik die meuk schrijf of publiceer of op het net zet, weet je, ik schrijf ze alleen op voor mezelf, zoals die twee achterlijke artsen me hadden verteld om te doen. Dat zou helpen met de genezing, zeiden de kwakzalvers. Nee, ik ben niet para aan het worden, nee, dat kan ook niet, want dat ben ik al jaren, natuurlijk door al dat snuif- en rookgedoe, en moeder alcohol, natuurlijk, maar ik wil gewoon mijn verhaal kwijt, gewoon mijn story vertellen, begrijpen jullie. Nou, hoe dan ook, ik ga gewoon door.

Dus kreeg ik Samiul wri eh, Samuel White vrij, doordat die dumbo wouten een enorme fout maakten, ik kon daar gebruik van maken om hem vrij te krijgen. White, ik noemde hem nooit bij zijn voornaam, kwam vrij door een zogenaamde procedure fout. Die prachtige Rolex, die je ziet, nou ja, je ziet hem niet, maar ik heb hem wel, is van hem, heb ik van hem gekregen. Een rug of vijf, toch wel, geloof ik. Maar ja, twintig jaar lik mislopen, zonder heel veel inkomen te genereren, dan is vijf ruggen niet veel, want hoeveel poen had hij niet misgelopen, niet? En nee, ik had er geen probleem mee om het te krijgen, ik had er voor gewerkt, toch en omdat ik dat probleem dus niet had, zei mijn toenmalige vriendin, een meissie van niks overigens, maar wel met een fraaie cup DD, dat ze het wel gezien had met mij. Nou ja, doei dan, je neukte toch al niet lekker met je gedoe over je clitorale orgasmes en dat je alleen maar dacht dat ik op je tieten liep te geilen, wat overigens wel zo was, en dat ik niet aan je sterretje mocht zitten. (Nou ja, dat telde ook mee, maar al dat gelul over gevoelens en die op elkaar afstemmen, ik gruw der nog van.)

Na Samuel kwamen er maatjes van hem. Zijn matties. Dat waren ook mannen die snel en veel geld verdienden en af en toe ook wel eens een foutje maakten. Nee, nee, nee, ik zag ook niet graag dat ons hele land er als een zombie, ok, die zin, nou ja, ik wilde natuurlijk ook niet dat al die drugs in circulatie kwamen en onze jeugd, die de toekomst van ons land moesten zijn, in zombies veranderde. Nee, dat wilde ik ook niet, maar ik wilde ook niet dat mijn cliënten zonder een eerlijk proces in de lik werden gestopt. Dus haalde ik alles uit de kast om hen het eerlijke proces te geven waar ze, volgens het Nederlandse wet- en recht boek, recht op hadden. Dus, als een of andere clown van een officier of een politieman, een komma verkeerd zette, of een woord of naam mis spelde en vooral de namen van mijn cliënten waren moeilijk te spellen, dan kreeg ik ze vaak los over een procedure fout. Zo bouwde ik een klantenkring op. Die was weliswaar niet groot, maar wel gesteld en welgesteld. De poen stroomde binnen. De tegoed rekening steeg tot prettige bedragen. In Liechtenstein overigens.

‘Goh, wat mot je met al dat geld?’, vroeg mijn pa me een keer, toen hij, ongelukkig voor ons allebei, een bezoek bracht aan mijn kantoor en daar van Babette of Allabet, nee Allejet, eh, kom, wat was haar naam nou maar weer, nu ja, het was een lekker ding, Anna Jette, zo heette ze, nu weet ik het, eens een open bankafrekening kreeg te zien. ‘Ik koop een mooie fiets voor je, ouwe en voor mij ook’, riep ik enthopus, enthousiast, ‘we gaan samen zoon en vader dingen doen!’

En, ja, jullie kennen me ondertussen, ik ben niet gierig, ik kocht twee fraaie Giants, elk op maat en mijn ouwe en ik, gingen tekeer, in de polders onder Amsterdam en later zijn we zelfs een paar keer gaan fietsen in Limburg en in de Ardennen.

Pa was overigens wel blij en ook helemaal gek van zijn fiets, maar ik voelde twijfel bij hem. Twijfel over de manier waarop ik de fietsen, cash, betaalde, hij was er toen bij, vanuit een dikke rol met Euris uit mijn achterzak. Hij vroeg eens, we maakten een koffiestop op een terrasje in Vinkeveen, daar dan ook naar en ik vertelde dat cash geld en advocatuur samen gingen en zo. Hij vertrouwde het helemaal niet, dat zag ik en ik zag ook de achterdocht niet echt weg gaan in zijn ogen. (Maar wel links, weet je wel, echt links, mijn poen voor zijn fiets, en gewoon aanpakken dus. Net als die linkse politici, die na jaren poen pakken in de kamer nog snel een paar commisariaatjes der bij pakken en maar beweren dat mensen soberder moeten gaan leven! Fuck it!)

Dat jaar ging voorbij en ik verdiende echt goud geld dat jaar, ik haalde bijna al de associés van mijn cliënt uit de problemen en uit de gevangenis en werd gevreesd en beroemd in de stad. Beroemd bij de mannen uit “De polder” zeg maar en gevreesd door de wouten en de officieren van. Ik leefde hoog, op een Roller Coaster. Allemaal legaal, veel poen en niemand kom me stoppen.

Nu ja, behalve Jo Janneke dan!