Vierde

Vier

Dat had dus wel een reden en die reden heette Samuel White, zei ik al eerder. Zei ik dat echt al eerder? Het geheugen weet je? Nu ja, die White dan. Wat hij niet was. White dan, want hij was zo zwart en glimmend als een goed gepoetst stel marinierslaarzen en net zo hard. En doortrapt. Hij was een vent uit de Antillen, nou, ik zeg het maar eerlijk, hij was een waardeloze figuur, maar wel typisch voorbeeld van een Curaçaose man. Je kent ze wel, der lopen genoeg bij je in de stad of in de straat. Ze zijn vaak lang, slank, lopen goed in het pak en hebben meestal een bek met heel veel witte tanden, ze hebben kort geknipt kroeshaar en zijn zo gemeen en doortrapt als het water diep is. Hij, White dan, had vier vrouwen, vertelde hij in ons eerste gesprek en een heleboel meer kinderen. Bij welke vrouwen hij die had en hoeveel en hoe ze heetten? Samuel had geen idee. ‘Maar, veel, man, veel, ik stop met tellen, weet je, al die wijven, ze willen dat je verkeer met hen hebt, weet je, maar ze denken dat ik dan als man wat moet gebruiken als condooms en so? Se sijn gek man, die vrouwe? Ik maak hen gelukkig met mijn geslacht, man en dat moeten se maar sorge dat se geen kinderen krijgen, weet je? Ik ga daar niet voor sorrege maan, ik ben niet gek, weet je?’ En dat allemaal in dat fraaie en slepende Curaçaose accent, zoals dat in ons land gesproken wordt.

De reden dat Samuel bij mij in de praktijk kwam had overigens niets te doen met die zogenaamde vaderschap claims die hij al helemaal niet verwachtte maar domweg om een foutje van de politie, zoals hij het noemde. Samuel had, naast vrouwen, nog een dure hobby, ook al zo een testosteron ding, namelijk: auto’s. Hij had een Porsche Carrera, zei hij, iets wat me toen als fietser nog niet zoveel zei, maar hij had ook nog een Lamborghini en een Djek. (later bleek het om een fraaie Jaguar te gaan, maar ik had hem verkeerd begrepen.) Zijn auto van keuze was een Mercedes, overigens. Een Merc F 700 maar liefst. (Ik heb dat ding later opgezocht op Google en ja, zo hoog kan je testosteron schaal gaan, wat een kar.) Maar, auto’s kosten. Ik heb altijd geleerd dat een middenklasse auto ongeveer 250 euro per maand kost, alleen al omdat je hem hebt. Dan rij je der niet mee, maar je lening en de kosten en de belasting, nu ja, noem het maar op. Nu zijn de wagens voornoemd, iets duurder dan die middenklasse Renault of Opel of Volkswagen, dus had Samuel iets meer geld nodig dan dat hij ontving van het CWI. Dat keert de uitkeringen uit, weet je nog. Die uitkeringen zijn hooguit een goede 1100 euro per maand. De totale kosten van het onderhouden van het autobezit van Samuel (als de deken dit leest gaat hij dakken, ik moet hem natuurlijk: "client" noemen) waren natuurlijk een zesvoud van dat bedrag. Dus had Samuel, vanaf nu te noemen, mijn cliënt, omdat ik wat verder op zijn leven in ga, om duidelijk te maken hoe ik ook bijna een “cliënt” werd, dus een extra inkomen nodig om die voertuigen te kunnen betalen. (Niet zo zeer voor kinderen en exen, hoor, dat moge duidelijk zijn.) Hij kende mensen in “snelle auto” kringen die hem een interessant voorstel deden. ‘Ga wat spullen voor ons ophalen en wegbrengen’, zeiden ze tegen hem. ‘Nee, hoor, niet vanaf het eiland, maar gewoon. Vanaf Rotterdam of Antwerpen, vanaf Brussel-Zaventem Airport of Schiphol, daar haal je mensen of tassen op en die breng je rond in ons land. Je hebt mooie auto’s toch? En, je hebt geen strafblad? Nou dan, dan zorgen wij ervoor dat jij je auto’s kan blijven rijden en dat je nog wat extra doekoe in je pocket hebt man!’

Dus dat deed Samuel. CWI uitkering plus elke maand een 8000 piek in euro’s om wat pakketten rond te brengen, in zijn lekkere en snelle auto’s? Alsof zijn droom uitkwam! Dat deed die droom dan ook een half jaar lang. Hij laadde allerlei dozen in de achterbak of mensen op de achterbank van een van zijn snelle wagens en bracht die snel rond. Wat er in zat? Hij had geen idee, nou ja, wel natuurlijk, maar hij wilde eigenlijk geen idee hebben. Dus reed hij. In snelle auto’s. En snel ook en dat werd hem fataal en dus mij ook, indirect. Hij moest een aantal dozen, die hij had opgepikt in een stoffige containerhaven in Amsterdam, afleveren in Deurne, ergens in Brabant. De A2 was ondertussen zes rijstroken breed, onder Amsterdam dan, dus tufte hij lekker door. De maximum snelheid was echter nog steeds honderd, op dat traject. Het tufte zo lekker dat hij al gauw honderdvijftig/honderdzestig reed, gelukkig wel in de meest linkse baan, want daar reed helemaal niemand. Nog niet. Vanaf Vinkeveen reed er een beige Volvo iets achter hem, bijna net zo hard. Na een kilometer of drie achter hem te hebben gereden kwam die Volvo, rechts inhalend, opeens voor hem rijden en had een verlicht bordje aan: “POLITIE. VOLGEN”

Mijn cliënt deed dat. Bij de afslag Breukelen zochten ze een parkeerplek op. Mijn cliënt kreeg een gesprek en een boete en de bijrijder van de politiewagen was bijdehand en wilde even de wagen inspecteren. Zonder reden, maar, maakte ik in mijn verdediging duidelijk, omdat mijn cliënt een donkere huidskleur bezat en daardoor al snel verdacht was. Dat de mannen van de politie wel twintig kilo cocaïne aantroffen kon ik niet weg verklaren, natuurlijk. Maar, omdat de twee wouten duidelijk hadden gezegd dat mijn cliënt “weer zo een tering neger met coke” was, kon ik hard maken. Cliënt had zijn mobieltje, slim, op opnemen gezet. Dus werd het vrijspraak en dus…