Tien (over seks!)

Maar, zoals het in seks en “liefde” gaat, zo ging het ook bij ons. Laten we eerlijk zijn, jullie zijn ook gewoon mannen, ik geloof niet dat er een enkele vrouw dit geoha leest, hoor! Jullie hangen hem er ook vaak genoeg in en dat is allemaal lekker. Ze, je meisje dan, pakt hem dan liefkozend vast en geleid hem dan in van die heerlijke openingen van der lijf. Met je vingers of tong heb je het allemaal een  beetje toegankelijk gemaakt, toch?

Of ben jij zo een zielig mannetje die niet eens de doos van je vrouw kent? Of zo'n ventje die niet weet hoe je die moet bewerken om haar tot een orgasme te bewerken? Dat je der niet eens durft aan te raken of lekker met je tong te bewerken? Nou ja, dan kan je beter dit verhaal, of de rest, niet meer lezen. Dit verhaal, nu ja, deze verhalen zijn niet voor SGP’ers of CDA’ers of voor islamieten die geen echte liefde voor de vrouw kennen. Want, de mannen die het weten, de echte kerels, weten dat vrouwen likken het einde vinden. Beter dan wat wij willen af en toe: anaal en zo. Vrouwen hebben daar helemaal geen zin in. Laat je niet opnaaien door die porno filmpjes, vrouwen vinden het bijna nooit prettig, dat anale gedoe!

(terug naar het verhaal: ik betrapte haar dus terwijl ze vreemd ging.)

Goed, na die affaire in die keuken, waar ze dus al gelikt werd door zo een ventje, en Gvd de Gvd ook nog klaarkwam en dat ik dat toevallig ook zag, ging het uit bij ons. Zoals ik al schreef, ging ze vreemd en deed ze raar en zo. Ze liet  dat bekende briefje achter, dat het “over” was. Dat had natuurlijk alles met mijn snelle en rijke leven te maken (en mijn gezuip en mijn gesnuif te maken, ik weet het) hoor.

Maar ik kom er nu ook een beetje op terug omdat ik het nummer van de band “The Stranglers” veel zit te beluisteren, dat fantastische nummer: Golden Brown! Nou dat ging dan helemaal over mij, weegt je niet. Golden Brown, een naam voor een meisje uit de Oost zeiden ze, de makers van die clip, ze waren natuurlijk niet totaal achterlijk, maar het ging gewoon over hero, Golden Brown maar ook andere namen heeft het.In mijn geval was het Coke.

Ja, ik begon der ook mee. Ja stom en zo. Maar weet je, die meuk geeft je een kick! Echt en helemaal het einde van de wereld. Het is klaarkomen van de hoogste soort! Beter dan ooit klaarkomen met Jo Janneke, hield ik me voor en sowieso beter dan met elke meid die ik daarna, stoned en dronken en maf, af en toe oppikte. Maar dat was allemaal gelul, begrijp ik nu, ik ging destijds helemaal  uit mijn dak om het verdriet over het verlies van die meid, nu ja, zo erg, zeg maar, dat ik mijn “leven” verloor. Nu ja, de Femme fatale in mijn leven of zo.Ik had serieus gedacht om met haar door te kunnen gaan en oud te kunnen worden met haar, maar: nee dus!

En ja, ik schreef het al, of nog niet, of te vroeg, ik weet het bijna weer. Jo Janneke en ik waren toen een samen, een beleving en ik wilde dat het zo bleef. Maar dat was blijkbaar niet voor me weggelegd. Bleek. Dus: ik ging zuipen, ik ging snuiven, kwam in verkeerde circuits terecht, met mannen als de verdedigers van Holleeder en die Van Hout en Endstra en al dat soort mannen. Dus: het ging helemaal fout! Dus greep mijn omgeving in.

Want: dus greep mijn ouwe in. Mijn ouwe. Mijn pa, een man uit duizenden die ik jaren heb gehaat. Hij was zo links, man, zo PvdA, zo voor alles wat allochtoon was, zo voor alles wat sociaal was, man, ik begreep hem niet! (Toen dan) Maar, hij, en de herinnering aan mijn overleden ma, vingen me wel op.

En, na een zoveelste akkefietje, ik mepte een of andere Balkan magoggel in elkaar  omdat ‘ie wat over de korte rok van een van de mokkels die ik had opgepikt had, zei, was het prijs.

Ik werd afgevoerd naar het bureau aan de Raampoort. Maar na een uur of twee had mijn ouwe me wel weer vrij!
Hoe? Ik heb nog steeds geen idee. Maar iets later stond ik, uitgemergeld en half bezopen en half stoned met hem op de Kennedylaan, te wankelen op mijn benen.

Oh man! (9)

Er schiet me even een anekdote te binnen. Boven mijn pand aan de gracht woonde een Chinees echtpaar, een goede veertigers of zo. Ze waren net een jaar of wat in ons land, overigens. Die mensen waren acupuncturisten en Massage en kruiden therapeuten, met een drukke praktijk, soms nog drukker dan de mijne. En: veel witten, nu ja, blanke mensen dan, hoor! Ze hadden overigens een zoon die helemaal losgeslagen was in het Mokum van nu. Hij rookte en snoof en pa was der helemaal niet blij mee. Hij roste zijn zoon geregeld af en dat soort zaken. Huizenhoge ruzies hadden ze en op een gegeven moment hebben ze hem bij kop en kont gepakt. Op een toestel van China Air gezet met een one way ticket naar Byejing en Bye Byejing. (Geintje!)
Ik kwam een tijdje terug, wij waren al een tijd op knik en groet basis, ze lulden geen woord Nederlands, enkel Chinees en ik was de mopjes over "Sambal bijen" en "sigaretten bijen" een beetje beu en ik kwam eens aan hun deur, ik had post van hen ontvangen en kwam dat dan maar even afgeven. Mevrouw, een slanke en onaantrekkelijke dame, niet helemaal lelijk, maar geen figuur en geen Tiet, deed open, gehuld in shawls en wollen truien. Ik gaf de post af en vroeg of ze ziek was: ‘Ja, maar man is ook’, was het antwoord. Ik zei: ‘Dan moet je eens naar een acupuncturist gaan!’
Niet begrijpend smakte ze de deur dicht. LOL!


Maar goed, hoe het dan ook allemaal kwam, zo kwam het dan wel. Ik werd hopeloos verliefd op Jo Janneke, het “kieken”, zoals ze in Vlaanderen zeggen. Ik heb nogal wat vrienden in dat deel van het land. Ze was, zoals ik al zei, geen fotomodel, maar had wel een fraai lijf, zeg maar: een prettig lichaam. Ze had een lekkere voorgevel, een paar strakke poten en een aardige togus. Dus ja, hoewel geen Playboy model, mocht ze er wel zijn. Het was geen PLORK, maar ook niet echt een MILF. Ik nam haar aan, ze deed haar ding en goed ook, hoor trouwens en ik had wel belangstelling voor haar, maar ze had (nog) geen interesse in mij. Ik nam der eens mee, je kent het wel, een "werk lunch", die uit mocht en (ook zou) gaan lopen, ergens in een sterrentent van zo een kokoloog die bij dik bij mij in het krijt stond. Ik had de man, kokers zijn bijna altijd kerels, wist je dat trouwens, nu ja, je hebt dat mens van een Bennington, met dat fusie vreten van der, maar dat is geen echte kok, maar verder zijn het bijna allemaal gozers. 

Nee, ik nam Jo Janneke mee naar de Rivier, een vier sterren tent waar ene Josefus aan het hoofd van de kachel stond. Nou ja, hij heette gewoon Jos, hoor. Hij kwam oorspronkelijk uit Zwolle of Kampen, kun je je dat voorstellen en had daar vooral afgewassen maar naar zijn zeggen, ook ooit gekookt bij ene Sjon Broer en zijn vrouw of zo. Die hadden dan, volgens de kranten en de bladen een sterrentent gemaakt van een of ander klein cafeetje aan de haven, nu ja aan een sluis, ergens in die vermaledijde provincie. Kaatje, heette die toko, geloof ik. Dat zijn van die vreettenten waar je een dikke 200 piek neertelt voor allerlei subtiel vreet materiaal. Je kent het wel: Kwarteleidooiers, gelardeerd met het buikspek van een IJslandse boerenhamster die alleen maar gevoed is met interne zeekraal, en een gepocheerd sperzieboontje op een bedje van tuinkruiden uit de eigen tuin van het hotel. 

Maar wij gingen dus lunchen bij Chef Josefus. Bij Jos dus, die ik dan ook weer kende uit die wereld die (gelukkig) niet die van jullie is. De Rivier is een restaurant dat, ja, het is zo, slimmeriken, aan de Amstel ligt. Verwar het niet met “La Rive” dat veel meer pretenties heeft en dat in het Amstel hotel is gevestigd en waar je echt wordt afgelegd, qua prijs en prestatie dan. Nee, de Rivier van Jos was een leuk tentje, verderop aan een gracht. Jos kon ook wel heel echt en lekker koken en zo.

Maar hij was, zoals al die figuren die eten koken, ook weer zo een omhoog gevallen mannetje uit de provincie, eigenlijk, nu ja, het was natuurlijk een boer, zoals wij Mokumers zeggen. Zijn wieg had gestaan in Gasselternijveen! Hebben jullie daar ooit van gehoord? Nee, nou ik ook niet, Het is een gat ergens tussen hemel en aarde in het grensgebied van Duitsland en ons land, heb ik me laten vertellen.

(Ik ben niet helemaal eerlijk, ik heb ooit eens een fietsmaatje gehad wiens wieg daar had gestaan. Zijn pa was zelfs molenaar in het gat geweest, molenaar? Wat is dat voor een beroep?)

Hoe dan ook, die Jos kookte wel goed, nu ja, zijn mensen dan. Hij deed de prima donna act, ook voor mij en Jo Janneke, met zijn kaart en zijn uitleg van de ‘op origineel kosher gekapt beukenhout gerookte bout van een seizoen fazant, met een torentje van herfst groenten, ingelegd in..’ ‘Flikker op Jos, we komen om te eten en niet om een advertentie pagina uit de "Lekker" te horen. We nemen twee maal de burger met alles der op en der aan, oké?’

Jos herkende me en stamelde: ‘Meester, ik moet de laatste aflossing nog over maken en zo en..’ Ik zei dat het goed was, als hij ons te eten gaf, was de rekening voldaan. Dat was show natuurlijk, ik kreeg nog steeds een goede duzend piek van hem, maar ja, ik wist dat het meisje tegenover me onder de indruk zou zijn. En dat was ze ook. We aten goed en ik had een lekkere fles wit er bij besteld, een Riesling.

Ik woon kort bij de Rivier. Ik vroeg of ze zin had in nog een glas bij me thuis en dat had ze. En ja, ze, maar ik ook, we gingen voor de bijl. Na wat aanvankelijk tong en lippen werk deed ik haar BH en haar slipje uit. God man, wat een figuur had die griet! Ik wist nauwelijks waar ik mijn handen en mijn ogen als eerste moest laten zwerven! Ik genoot van elke millimeter van haar lijf. Mijn handen en mijn mond en mijn lippen en mijn vingers verkenden elk deeltje van haar en zij vond het lekker en ze smeekte om meer. Mijn vingers en mijn tong drongen in allerlei holtes door en ze vroeg om meer en meer. Ik geloof dat ze wel een keer of drie kwam en toen vroeg ze of ik het niet nog eens even in haar wilde doen terwijl ze zichzelf daarbij ook nog eens vingerde. Ik kreeg kramp in mijn nek, bijna om dat te zien, ik keek naar een vrouw die zichzelf klaarmaakte terwijl ik haar nam! God, man, wat een middag was dat.

En er volgden nog vele dagen en nachten als deze.