Nu weer maar eens (6?)

Ik ben nu alweer een aantal dagen droog en ik zie op mijn berichten dat ik helemaal verkeerd aan het nummeren, ben, geloof ik. Nou ja, dat heeft broeder Charles voor me opgelost, begrijp ik.

6e deel alweer

Godver de godver, die kut pillen! Man, ik lijk wel een fucking zombie, man. Berkelhage en Broddel, fuck jullie, man. Phew, ik kan amper denken. Most weer van die meuk slikken, weet je niet. Maar ik ben der een beetje klaar mee, ik wil nu gewoon mijn dingen doen, hoor. Ik weet best dat die verslaving nog steeds in me zit, maar, heb ik gelezen dat zoiets in de genen zit. Die owuwe eh, ouwe van me, was verslaafd aan de politiek, nu ja, de linkse opvatting daarvan dan. Zo van, laat alle minderbedeelden tot me komen, weet je wel, zo iets als dat erop het standbeeld van het Vrijheidsbeeld staat. Dus hebben hij en zijn linkse vriendjes alle deuren opengezet en vooral alle grenzen om dat volk uit die landen waar vrouwen en homo’s ter dood worden veroordeeld binnen te laten. En vervolgens hebben ze die lui huizen en uitkeringen en heel veel poen voor heel veel, vaak helemaal niet bestaande kinderen gegeven. Maar die linkse fokkers, nee de partijen, niet de lui die ze binnenhalen, hebben wel hun bek vol kritiek op mij en mijn collegae, wij mannen en vrouwen die wat verdienen om gasten te helpen om een straf te ontlopen. Ze willen onze honoraria verminderen.  Terwijl die linkse idioten miljarden in een enorm gat hebben gedumpt (en nog doen) omdat het of: ontwikkelingsgeld was, of omdat een of andere Paki zei dat hij thuis in Islamabad, ja, ja, het is bad in Islam, nog zestien andere kinderen had. Ja, maak me gek. Dat zei ik ook ooit tegen mijn ouwe, toen in Vinkeveen. (of was dat Abcoude?) Maar ja, je kent die linkse Harry’s niet? Ze hebben altijd gelijk, toch? Ik zei dat die Wim Kok en die, hoe heet ‘ie nog maar weer, die Wouter Bos, die ook minister president is geweest, eerst miljarden uitgaven aan allemaal niet bestaande kinderen en instellingen en later, nadat ze afgetreden waren, miljoenen verdienden als commissarissen bij grote banken. Die banken die ons land en de pensioenen van de werkende mensen naar de kloten hielpen, maar hi zeit nks terug. Hij zei niets terug, dus, mijn pa, dus. (kutpillen)

Dat kon ook eigenlijk niet want hij had net zijn mond vol appeltaart en zijn ogen gericht op een of andere lekkere meid, die, samen met een vriendin, net van hun fietsjes stapten. De dames hadden koerskleding aan, maar die zat strak zat en, nu ja, het verhulde niet veel. Even waren pa en ik gewoon kerels, die zich verlustigden aan dat gene wat vrouwen te bieden hebben. Heerlijke rondingen en mooi, zacht en veel gebruind vel en zo.

Ik moet er wel bij vermelden dat zijn tweede vrouw, die niet mijn moeder was overigens, al een jaar of wat daarvoor was overleden. Mijn moeder heb ik nauwelijks gekend. Ze was er ooit met een of andere vent van door gegaan toen ik een jaar of drie was. Wat die ouwe van me vertelde was het een “kapitalist” geweest, zo een politicus van de VVD, of zo. Die twee, mijn ma en die rechtse rukker dan, hadden elkaar leren kennen tijdens een feestje in Nieuwspoort, dat Haagse wereldje waar journalisten en Kamerleden en politici elkaar ontmoeten. (Ik ben later eens wat navraag gaan doen bij vroegere kennissen van mijn pa en ma en ik hoorde dat het helemaal geen politicus was, maar een of andere journalist van de NRC. Ze ) Maar goed, pa had me jaren lang alleen opgevoed en was uiteindelijk tegen zijn tweede vrouw aangelopen. Een of andere dame die nog linkser was dan hij. Ze zat bij de PSP, goddomme. De Pacifistisch Socialistische Partioj, eh Partij, een afscheiding van de CPN, de Nederlandse communisten. Hij werd helemaal lijp van haar, maar waarom? Ze zal het wel lekker gedaan hebben of zo, want ik hoorde, ik puberde in die tijd geloof ik, af en toe een hoop gekreun en gesteun en allerlei aanmoedigende kreten van haar uit hun slaapkamer komen! ‘Iets meer naar rechts, nee, iets meer naar links nu’ en zo en dacht, naïef als ik was als kind, dat ze het over zetelverdeling hadden in de kamer, maf niet?

Ze mocht mij niet, hoor. Ze was een zogenaamde vrije vrouw, zoals je dat had in die jaren. Ze droeg geen BH. Dat was bourgeois, bleek. Ze had overigens enorme hangtieten. Nu ja, ze had enorme tieten die, door hun volte, hingen en ja, als dertien jarige deed ik de daad van onanie bij de gedachte eraan weleens, nu ja, vaak. Ook liep ze vaak in der blote toges door het huis, maar mijn pa wees erop dat er ook een jonge jongen woonde, die wel eens wat gevoelens zou kunnen hebben en zo. Ik vond het niet zo erg. Ik had af en toe een glimp van de driehoek met donker en krullend haar opgevangen en wist dat daar het geheim schuilde waar vrouwen hun kerels gek meemaakten, ook die linkse ouwe van mij, die altijd zijn bek vol had over “de gelijkheid der seksen.”