Jo Janneke

Volgende aflevering, acht toch?

Zoals ik al zei, zij, Jo Janneke was geen Playboy model, maar ze was ook niet het echte tegendeel. Maar ze had wat, iets dierlijks, iets zo vrouwelijks, ik mag het woord geil geloof ik niet gebruiken, maar ik was meteen terug op de wereld en wel met beide voeten tegelijk! God, wat had die griet wat, wat een uitstraling, wat een levendigheid, wat een, nu ja, ik weet het niet meer en toen heb ik het ook niet geweten, geloof ik, maar het was een fantastische meid. (Met tieten, ook, ja, dat viel dan wel op, hoor) Dat zij dus ook nog eens degene was die aan de rand van mijn “downfall” zou staan, had ik nooit geloofd, begrijp je. Maar hoe dan ook, ik nam haar in dienst, als stagiaire en volgens de meiden van kantoor voldeed ze perfect. Na een maand of zo kon ik haar een vast contact geven. Ik had nu een aardige clientèle van niet zo aardige cliënten, je weet het al, temeer omdat een van mijn vaste meiden vertrok, wegens zwangerschap en ze, na haar bevalling, wilde moederen. Ik kende haar man ook goed en die verdiende behoorlijk veel zout in de nodige pap. We hadden samen school gegaan en hij was de handel in gegaan. Hij deed slimme dingen op de beurs, voorkennis en zo, het was een “high roller” en verdiende zoveel dat ‘ie er een huis aan de plas aan over had gehouden. De plas, ja, Vinkeveen, je weet wel.

Kijk, der zijn dingen die je kan “doen met poen”, dat zei een ouwe goeroe van me, een oud hoogleraar economie. Nu zou ik, als ik zoveel munten had als hem, de man van die vaste meid dus, never en nooit in Vinkeveen zijn gaan wonen, hoor. Ik vind het een proletendorp, dat mag enige naam hebben. De hele Gooise matras heeft daar, maar ook in Loosdrecht natuurlijk, gewoond. Allemaal van die typetjes die helemaal niks kunnen behalve zo aanstellerig mogelijk over te komen op Tv en radio. Die televisie is natuurlijk een zelf likkende lolly. Ik bedoel: je hebt van die programma’s als DWDD, Pauw of Knevel en zijn holmaatje Brink, of zukse zaken. Nee, ik kijk er niet naar, maar soms ontkom je er niet aan, natuurlijk. Je zit wel eens bij iemand op bezoek, of in een vage kroeg en dan krijg je die televisie meuk in je gezicht gesmeten.

Hoewel mijn advocaten wereldje nu ook niet de meest koosjere is, wij spelen elkaar ook de bal toe, poen is poen, ik zei het al, zijn we, behalve de echt slechte mensen uit mijn vak, (de Brammen en de Benendichtus' en de Meierdings en hoe al die gasten mogen heten, ik mag niet te veel namen noemen) wel zo, dat we nauwelijks in het nieuws willen (en volgens de code) niet mogen komen. Ik zie een van die confraters tegenwoordig, nu ja, toen ik nog met Jo Janneke was, nogal op eens op de buis. Jo Janneke  keek wel naar die meuk die ik al noemde, en ik zag dus geregeld die confrère optreden in een soort show programma, over Tv sterren en zo, waarin de man zich nogal profileerde.

Hij komt overigens uit een geslacht van advocaten met een naam die uit Oost Europa zou kunnen stammen en misschien vernoemd is naar de hoofdstad van Rusland. Zijn pa was al advocaat. De man, hij was Joods geloof ik, nou ja, hij was Joods, had gelukkig de kampen van de Duitsers overleefd. Hij was een bekende strafpleiter geworden en had een hele dynastie van zonen gesticht die er ook in door zouden gaan. De meeste van die mannen faalden, behalve dus B. Hem wachtte een grote toekomst en hij werd al snel opgenomen in de rij van de BN’ers. (Maar ja, soms gaan dingen helemaal fout, dus ook in zijn geval.)

Dat zijn de figuren die, ik schreef het al even, in een eeuwigdurende ronde dans, elkaar de bal blijven toespelen en wachten tot ze kunnen scoren met alweer een boekje met uitspraken of een Cd’tje met alweer een gejatte melodie of zo of, in het beste geval, met een mening die niet helemaal correct is, of een programma op de Tv waar mensen hun darmen legen en dat willen laten zien. En ja, ik ben cynisch.)

Maar het zijn allemaal nietsnutten, die nog nooit moe van het werken geweest zijn, maar in ieder geval nog nooit een originele gedachte in hun leven gehad hebben, maar die wel worden geïdealiseerd en worden uitgeroepen als helden van het land. Want: ze hebben een plaatje gemaakt, een kinderlijk gedichtje geschreven en gezongen, songfestival, en een foto laten maken in der lui blote toges.

Daar waar er, en nu ben ik echt cynisch, mensen zijn die post traumatische stress syndromen hebben opgelopen door dat ze wel het Vaderland vertegenwoordigden.

Maar, je merkt het al wel in mijn schrijven, de therapie van die maffe broeders helpt wel. Ik an, kan, beter uit mijn woorden komen, nu. Broeder Hubertus is langs geweest en heeft me uitgelegd dat zij, in deze plek, niet zo geloven in allerlei aroma therapieën, maar gewoon gaan voor de echte middelen, die in doordruk strip of uit een injectienaald komen.

Nou ja, ik voel me beter, nu.