Terug van ver weg (11)

11

Nou ja, ik heb een tijd niet geschreven, jullie hebben het gemerkt. Dat kwam doordat ik ben gaan fietsen met de mannen. Ok, ik ga even een korte inhoud van het voorafgaande doen. Ik ben (was) een advocaat. Ik heb een kring van dure, maar vooral niet scrupuleuze en dus gevaarlijke cliënten opgebouwd. Die heb ik vaak wel vrij kunnen krijgen, door kunst en vliegwerk, door procesfouten van het OM, zoals komma's die verkeerd waren geplaatst in de PV’s, ergens was er een verkeerde letter of komma in de vaak moeilijke, want over het algemeen Noord Afrikaanse of Antilliaanse achternamen, gezet en zo, maar ja, de wet is de wet, nietwaar? Mijn (nu ex) vriendin besodemieterde me met een collega van haar. Wat ik nu, na al die maanden, ook wel weer begreep. Ik was, door het geld dat mijn zaken me opbrachten en door het omgaan met allemaal snelle advocaat jochies, meegesleurd in die enorme Fast Lane. 

Die Fast Lane, die zoop en snoof en naaide. Dus ja, als Jo Janneke wel eens zin had, zeg maar, had ik zelf net ergens liggen wippen met een dame of was ik te dronken of te stoned om hem overeind te krijgen, dan wel om aan haar verzoeken te voldoen. Soit. Ik ging, na dat akkefietje waarvoor ik opgepakt was, door mijn pa eigenlijk gedwongen, in Rehab, mooi Yanken woord. Ik heb zwarte sneeuw gezien, ik geef het helemaal toe. (Mijn ouwe heer heeft me een beetje gered, zeg maar.) Tot het allemaal wat makkelijker ging, zat ik in een gesloten afdeling van een kliniek ergens net buiten de stad. Daarna gingen we therapeutische dingetjes doen. Ik ga nu niet lopen zeiken over dat paddenstoelen plukken in het A'damse bos of zo, maar in het late voorjaar van 20.. gingen we, ook therapeutisch, met een hoop gasten van die kliniek, een weekend fietsen in de Ardennen. Vanuit Pepinster, een fraai plaatsje iets onder Verviers. Ik ben, maar dat schreef het al, altijd een fervent fietser geweest, samen met die ouwe van me. Ik had ook een hele fraaie Giant Defy staan, strak afgemonteerd met de nieuwste Shimano groep. Die fiets mocht mee, mijn ouwe niet. Met die fiets ging ik met dat zooitje ongeregeld dus op stap. Die andere lui reden op van die gehuurde mountainbikes, met van die tractor wielen, weet je wel. In ieder geval was ik op elk klimmetje als eerste boven. Nu ben ik totaal geen klimmer en al helemaal niet na mijn Afdaling in de Maalstroom, om dat boek van Edgar Allan Poe maar eens te noemen. Maar, de rust en het afkicken hadden me goed gedaan. Ik was gewicht kwijt, had er spieren bij, ik had weer motivatie en vond mijn liefde voor de fiets opnieuw uit.

Die zondagavond hadden we een BBQ, zonder drank, natuurlijk en vertelde de groepsleiding dat we pas tegen een uur of vier de volgende middag terug gingen. De bussen waren te laat besteld of zo. We mochten dus tot twee uur die maandag ochtend onze tijd vrij besteden.

Mijn keuze was niet zo moeilijk, niet meer. Ik wilde nog een paar van die kuitenbijters op fietsen en zocht een leuke route op, die me over de Vecquee zou brengen en over de Haute Levee en zo. Dan zou ik, als ik om zeven uur vertrok, om een uur of twee uur terug zijn, even lekker douchen, broodje eten en dan in de bus terug. Dus vertrok ik die ochtend, na een haastig ontbijt van koffie en een croissant. Ik checkte de bandenspanning, oké, keek de bidons na, lekker vol, allebei (gewoon met H2O), hoor, stopte nog een energy bar in de zak van mijn koerstrui, klikte in de pedalen en reed de poort van het voormalige klooster uit.

Ik was helemaal bij- en opgetrokken. De dagen fietsen hadden me goed gedaan. 
Ik wist wel dat ik ontzettend veel verklooit en verneukt had, maar dat mijn leven ook weer een positievere wending zou gaan krijgen. Natuurlijk moest ik mijn bestaan, zowel leven als carrière, in Mokum weer helemaal opnieuw op gaan bouwen, maar waarom zou ik eigenlijk in die fucking stad blijven hangen? Allerlei gevaren lagen steeds nog steeds op de loer, net als mijn verkeerde vriendjes en de mannen met de troep van wit poeder. Troep, ja, zo kon ik die verruimende middelen nu gaan noemen. Nee, ik wilde weer terug in de wereld van het recht, maar niet meer in die zogenaamde: “swinging city”.

Ik dacht eraan om ergens in de provincie, gewoon lekker in het boerenland wat voor me zelf te gaan beginnen. Amstelveen of zo, dat leek me wel wat.

Zo denkende begon ik aan de Haute Levee, nadat ik het fraaie stadje Spa was doorgereden.